Tederromig


Je mag weten

dat ik mijn handen om haar vouwde
haar vruchten woog, en zacht beroerde
dat ze haar broekje nog aan had, maar
haar knoppen hard
                            & fier
                              & dat ze zuchtte
& dat die zucht vanbinnen kwam, zoals
haar hand verdwaalde, zoals
mijn neus over haar wang, zoals
de druppels van ’t behang
                                             op de kachel sisten
& dat de knopen van mij sprongen
hoe onze heupen schreeuwden
toen ik met mijn tong & handen mij
                                           in haar hoofd begroef

Je mag weten,
dat zij haar handen om mij vouwde
mijn vruchten woog & zacht beroerde
hoe wij daar dansten, zij zo licht
maar mijn genade hard & fier
                                                   & dat ik zuchtte
dat dat van lang geleden kwam, van leed vergeten,
                 droogte vergoten
                                         in de kier waar ik nu verdween
& hoe de kleren van ons stroomden
              toen zij
                         met tong en handen
                   zich in mijn hart begroef.  

Advertenties
Getagged

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: