tourbus

Mijn toenmalige vriend en ik hadden een boek op schoot. Achterin de tourbus naar Bordeaux, perfect gecentreerd met uitzicht op de neksteunen van onze medepassagiers. Ik keek op van mijn boek en keek hem met de bekende blik aan. Een blij kopje met stoute glimlach van oor tot oor. Geen woord werd er gewisseld, maar de daad was duidelijk.

“Maar …nee…Hier? Dat kan echt niet”, hoor ik hem nog vertwijfeld zeggen. Maar daarna zweeg hij en zwijgen betekent instemmen. En dus ontknoopte ik razendsnel zijn broek voor een vlugge orale verdienst. Ik kreeg half de slappe lach bij het aanzicht van onze nietsvermoedende medepassagiers. De stop kwam in zicht, voor zowel mijn vriend als de buschauffeur. En dus pakte ik mijn spullen en knoopte ik de boel dicht. Als ijverige passagiers snelden we als eerste naar de hoofduitgang van de bus, bij de chauffeur. “You are a lucky man”, zei hij lachend met Frans accent. Met rode wangen draaide ik me om, om de geschokte medepassagiers aan te kijken. Zwijgen. Wegkijken. De bus had grote spiegels aan de voorzijde. Ai.

Advertenties
Getagged , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: